Odrobina historii...

W połowie lat dwudziestych XX wieku, po odzyskaniu przez Polskę Niepodległości po pierwszej wojnie światowej, leśnicy podjęli starania o utworzenie placówki naukowej zajmującej sie doświadczalnictwem leśnym. Zostały one uwiecznione sukcesem w 1930 roku, kiedy powołano do życia Zakład Doświadczalny Lasów Państwowych.

Tuż po II wojnie światowej nadano mu nazwę obecną, rozciągając tym samym zakres badanych przez Instytut zagadnień na całe leśnictwo i wszelkie nasze lasy. Badania Instytutu, od początku jego działalności , miały na celu wzbogacanie wiedzy niezbędnej do prowadzenia gospodarki leśnej. Podstawowym źródłem tej wiedzy, jak we wszystkich naukach przyrodniczych, pozostają doświadczenie, eksperyment i obserwacja. Z natury są one w leśnictwie długotrwałe i złożone oraz zmienne z uwagi na bogactwo i różnorodność ekosytemów leśnych, a także możliwości kształtowania przez człowieka różnych struktur gospodarki leśnej, stosownie do możliwości i potrzeb społecznych względem lasu. Dzięki zgromadzonym za pomocą doświadczalnictwa spostrzeżeniom i faktom empirycznym oraz opartym na indukcji uogólnieniom formułowane sa teorie objaśniające zjawiska zachodzące w lesie oraz określane zasady prowadzenia gospodarki leśnej. W miarę rozwoju wiedzy teorie te mają wyższy stopień uniwersalności i dokładności, natomiast zasady gospodarowania większy stopień ścisłości. Tym samym wzrasta pragmatyczna rola prowadzonych przez Instytut badań.

Siedziba IBLP do 1939 r. i IBL w latach 1946-1955 w Warszawie, przy ul. M. Reja.

W pierwszym okresie działalności Instytutu badania te koncentrowały się na problemach intensyfikacji gospodarki w Lasach Państwowych w celu zwiększenia ich zdolności produkcyjnej, ochrony zasobów drewna na pniu oraz racjonalizacji jego wykorzystania. Wiązało się to z grożącym krajowi deficytem surowca drzewnego na wskutek stosunkowo małej lesistości Polski, zdewastowania lasów przez zaborców w czasie I wojny światowej i stale rosnącemu zapotrzebowaniu na drewno. W tej sytuacji ważnym kierunkem badań był dobór do odnowień i zalesień nasion i sadzonek z odpowiednio wyselekcjonowanych populacji drzew leśnych a także ograniczenie destrukcyjnego wpływu szkodników owadzich i chorób grzybowych na rozwój zasobów leśnych. Instytut odegrał wówczas pionierską rolę również w dziedzinie konserwatorskiej ochrony przyrody oraz w ochronie ginących gatunków roślin i zwierząt.

Budynek Instytutu w Warszawie przy ul. Wery Kostrzewy w 1965 r.

W okresie międzywojennym Instytut pomimo krótkiego funkcjonowania , zajął poczesne miejsce w nauce, uzyskał znaczący wpływ na gospodarkę leśną, nawiązał liczne kontakty i wspópracę z krajowymi i zagranicznymi ośrodkami nauk leśnych oraz stał sie aktywnym członkiem założonej pod koniec XIX wieku Międzynarodowej Uni Leśnych Organizacji Badawczych (IUFRO).