Śluzowce jako potencjalne bioindykatory lasu

Pracownik Instytutu Badawczego Leśnictwa współtworzył publikację poświęconą śluzowcom, czyli organizmom, które mimo dawnych skojarzeń z grzybami należą do odrębnej grupy protistów grzybopodobnych (Amoebozoa).

Badanie pokazuje, że śluzowce mogą być cennym wskaźnikiem stanu lasu, ponieważ szybko reagują na zmiany mikrośrodowiska i warunków siedliskowych.

W pracy zestawiono ponad 30000 obserwacji śluzowców z ośmiu typów środowisk i dziesięciu rodzajów podłoża, co pozwoliło porównać ich skład gatunkowy w różnych warunkach. Największą różnorodność odnotowano w lasach liściastych i mieszanych.  Śluzowce były też liczne w środowiskach związanych z martwym drewnem i podłożem bogatym w materię organiczną.

Autorzy wykazali, że skład gatunkowy śluzowców zmienia się wyraźnie wraz ze środowiskiem, a niektóre gatunki mogą szczególnie dobrze wskazywać określone typy siedlisk. Oznacza to, że śluzowce mogą potencjalnie służyć jako narzędzie do szybkiej oceny kondycji ekosystemów leśnych.

Wyniki badań podkreślają też znaczenie martwego drewna i zróżnicowanej struktury lasu dla utrzymania wysokiej bioróżnorodności. Zestaw wskaźników oparty na śluzowcach może wspierać monitoring zmian wywoływanych przez klimat oraz gospodarkę leśną, zwłaszcza w warunkach Europy Środkowej i Wschodniej.

Publikacja źródłowa

Pawłowicz, T. and Oszako, T. (2026) ‘Substrate affinities of slime moulds (Eumycetozoa) and their potential as indicators of forest microhabitat conditions’, PeerJ, 14, e21033. doi: 10.7717/peerj.21033.

Pawłowicz, T., Oszako, T. and Okorski, A. (2025) ‘Forest Habitats, Management Intensity, and Elevation as Drivers of Eumycetozoa Distributions and Their Utility as Bioindicators’, Forests, 16(12), 1871. doi: 10.3390/f16121871.

Pawłowicz T., Oszako T. 2026. Niepozorne, lecz istotne. Śluzowce w ekosystemach leśnych. Las Polski, 9(2026): 28-30.

Opr. T. Oszako, T. Pawłowicz, W. Duranowska

Fot.  T. Pawłowicz